Ir al contenido principal

Discriminación por edad en el mercado laboral español

Que en España no funciona el mercado laboral igual que en el Reino Unido, cuenta la historia de miles de españoles que estamos aquí en Reino Unido. El que vuelva, bien. El que no, se olvida de cinismo laboral español a a tomar por saco la patria. Al final nos quedamos aquí. 
Menos mal que estoy comparando España y el Reino Unido, porque si lo hago entre Macedonia y Reino Unido tengo un trabajo bastante más difícil. Si el mercado laboral español se encuentra en fase de "cometer estupideces" de principiante, él de Macedonia está en el fase "prehistórica" y ni siquiera hemos llegado a la edad de Cristo y la famosa resurrección. 
Está vergonzoso que los dos países repitan los errores de otros que ya van de ejemplo y se nota en el desarrollo económico y social. Parece que no hay quien les traduzca a los "expertos" lo que unos hacen bien para incorporarlo en nuestra practica laboral. 
En estas líneas voy a intentar hablar de la discriminación por edad que es tan evidente en el mercado laboral en España, donde explícitamente  los sinvergüenzas ponen "no mayores de 30". Voy a explicar de donde les ha venido la estupidez esa de discriminar por edad en España, y cómo hay que hacer. 

En España existen unos leyes que favorecen unos y a otros menos, al final el éxodo hacía marcado laboral Inglés sigue sin parar. ¿Porqué no favorecer la contratación según la experiencia, habilidades y conocimientos? 
A la hora de favorecer la contratación a los jóvenes desempleados, se han inventado facilidades de contratar a menores de 30 años. En otro sitio acabo de leer que la ley protege de discriminación según la edad a los que tienen más de 40 años. A los de 30-40 años le queda coger el pasaporte y a tomar el primer vuelo de salida a España. Entre el "problema" de tener los 30 y más años, en la entrevista te queda que te humillen por ser mujer a ver si no te vas a poner a tener hijos a esa edad que es muy habitual. Así te lo dicen en la cara. 
La discriminación encubierta existe, para eso también se han creado soluciones. Y aún así seguirá existiendo, porque nos pueden los perjuicios. 
Yo, la que pretendo ser una experta en el tema, me escandalice cuando vi a una persona mayor (cerca de los 60ta) trabajando en Starbucks poniendo cafés. Lo "malo" era que lo hacía mejor que todos. Y la mala era yo por pensar que cómo han contratado el hombre ese. Pues mira, cómo he cambiado de opinión. Y le puede pasar a cualquiera cuando amplia los conocimientos y sale del la zona de confort. 
Al final les obligo que se pongan de acuerdo conmigo a lo siguiente: todos nos merecemos los mismos oportunidades de desarrollo profesional. La oferta de trabajo se debe dar al que tiene los conocimientos, aptitudes y experiencias relevantes. No nos debemos basar en la etnia, genero, edad o el estado civil.
Una cosa es clara, que el Euroagent no parte de ideologías en este caso. Lo único que nos interesa es lo que mejores resultados nos de a nivel económico, la efectividad de la empresa y el equilibrio social. Ni uno sin el otro, sino los tres en conjunto. 
Se busca alguien con tanta experiencia, sólo con 30 años o menor
Ni la etnia, no el estado civil ni la edad afecta el intelecto de la persona así que seria una estupidez deshacerse de un CV de una persona que lo tiene todo, sólo porque no tiene la edad que nosotros nos parece bien. Discriminación positiva existe, pero se tiene que justificar. La inhabilitad de las empresas tercermundistas de ofrecer una formación en condiciones cuando se empieza con un trabajo, no estandarizar los procesos de trabajo y la vagancia generalizada alimentan las practicas de discriminar lo que no hay que discriminar. 
Este post se seguirá ampliando para explicar  el tema con más detalles. Ya llegados a éste punto me interesa ver lo que dicen los demás y dónde me estoy equivocando. 
Stay tunned!


Comentarios

Entradas populares de este blog

Ми рекоја критички да размислувам, па на сё што прочитав мана му најдов

Како сум се запишувала денеска, како на норма да сум. Можеби претерав ама после ќе ми судите , поглавјето го завршив со многу депресивна реченица. Демек од толку што им било лошо за младите генерации, до ден-денеска сме трауматизирани од лошото искуство. Ај ве молам, кој од вас е истрауматизиран од Југославија? Многу сум драматична! Дали не ви е смачено постојано да слушате како некој бара работа како и вие или имате некаде каде да работите. Не ви се работи таму каде што сте или сте затуцани на истото работно место со години и знаете дека нема друго за вас, платата ви е трагична и роботните услови очајни... Секоја следна генерација што иди ги слуша истите приказни за Вас, за другите - и тие очајуваат. Е па тоа ти е траума (не сум психолог, ова во резерва дa си го ставите). Лажам - сушам, оти незнам како да објаснам дека и покрај тоа што ништо не било како што треба, сепак ние денеска плачиме за Југославија. Тоа е друга книга за пишување. Подобро да не мислат истрауматизирани отколку гл…

Што е култура на зависност и доминација

Како и во стариот систем така и во новиот систем не стивнува т.н. „култура на зависност и доминација„. Дали тоа беше централната власт во Белград без нови идеи или новата политичка елита во независна Македонија исто толку уназадена, економскиот раст и развој секогаш зависеше и висеше на конец.


Луѓето сакаат ситуацијата да се промени, но се чувствуваат немоќни како индивидуи.
Овдека се поставува прашањето дали за наше добро треба да се бориме за промена во општесвото или да се промениме ние како личност.



Две гледишта доминираат. Економистите и политичарите викаат дека треба да се сконцентрираме на опшетствените промени, додека пак психијатрите и свештени лица (не тие од МК) кои работат дирекно со личноста сметаат дека треба да работиме на личен развој затоа што, во спротивно нема опшествени промени на подобро.


Тоа е исто како и дилемата: што беше прво, кокошката или јајцето?


Луѓето настојуваме да создадеме подобро општество преку подобрување на општествено-економскиот и политички систем …

Магистер по Наука со заслуги: И тоа бидна - сега што?

И тоа бидна. Магистер по наука со заслуги т.е. научник сум официјално по Развојни науки. Тоа значи сѐ знам за сиромаштија и беда. Каква и глупост да треснам, се важи како ептен да ме бидува и мора „Амин„ на се што ќе кажам :).


Има три нивоа: М-р, М-р со заслуга и М-р со особено постигнување. Значи нешто како осумка му доаѓа. До крајот на студиите не знаев што значат оценките па се бунев на секое, а професорите ми се смееја дека многу драматизирам хе, хе. Е па тоа што се искурназив да пишувам за МК а книга нема тука за МК (оригинални ми се мислите, ама пак морам да ги одбранам дека и друг некој нешто слично смислил) ме чинеше скапо. Од сите оценки, најслаба ми е за Македонија, Тоа кога се прајш паметен и на крај ќе се изглупираш. Излегува дека повеќе знам за Индија од Македонија, затоа што повеќе литература и научно истражување за Индија од Македонија. Основната забелешка ми беше колку треба да си навистина сиромашен за на некој да му падне жал и да преземи нешто на таа тема? Без разли…