Ir al contenido principal

Modern age slavery in London

Do you need to be rich to afford a job?

Even when I was working on unemployment, minimum wage did't made much sense to me, not to mention working for free. I was so angry at the person for the Governments "marketing office" selling us the concept as a "living wage". The should have "tested" the concept of "living" wage before putting the word together with minimum wage. As somebody who is "testing" personally the concept on myself, I must say those people gain no respect from me.
Been rich and very rich and I understand how hard it is to "care" when you don't see the concept applied on yourself. Now that I work I am the poorest I have ever been.
I am dying to see them "living" on a minimum wage in London. It should be called "barely surviving in a room" wage.

In order to be willing to work for free, you need to really have a low appreciation of yourself.
The company here is asking for a duchebag that would pay to work in London. They need a person that values itself nothing.
Lets see what psychology has to say about this.
Basically self-esteem is different from self value. When we value ourselves we value others. We are aware of human effort and getting something in return, not leaving the person feeling as a complete idiot, violating basic humanity. It is true that you get experience to get a job, but you need a lot of "work for free" jobs to get a "real" one.
When we value ourselves, we value others even more. It elevates our well-being, development and growth, widens our perspective. When we ask for a person to work for free in London, we cheat the system by making somebody else pay for the job he/she is doing for us.
In fact it is said that devaluation of others takes you to a state of lack of empathy and feeling indifference toward others. The only thing you want is (by crumbling the value of human effort) to dominate not help.
This is not giving chance to everybody and compete with knowledge and skills.
Those practices are dominant in charity sector, those helping poor and disadvantaged communities. Really?!
And no, I can't afford to work for free in London. I need to pay a rent and eat from the money I earn.
And yes, when I see "working for free" jobs I get sick, really sick and makes me never consider the company for jobs again.
When I see those "work for free" jobs I am considering minimum wage jobs again. At least something is better than nothing even if that is not enough. And, trust me, I don't know if this is the right thing to say.
And if you want to know more, it is enough said by others as on Living Wage web-page.

Read more:

Capitalism gone (m)bad: Good intentions don't pay bills


Comentarios

Entradas populares de este blog

Ми рекоја критички да размислувам, па на сё што прочитав мана му најдов

Како сум се запишувала денеска, како на норма да сум. Можеби претерав ама после ќе ми судите , поглавјето го завршив со многу депресивна реченица. Демек од толку што им било лошо за младите генерации, до ден-денеска сме трауматизирани од лошото искуство. Ај ве молам, кој од вас е истрауматизиран од Југославија? Многу сум драматична! Дали не ви е смачено постојано да слушате како некој бара работа како и вие или имате некаде каде да работите. Не ви се работи таму каде што сте или сте затуцани на истото работно место со години и знаете дека нема друго за вас, платата ви е трагична и роботните услови очајни... Секоја следна генерација што иди ги слуша истите приказни за Вас, за другите - и тие очајуваат. Е па тоа ти е траума (не сум психолог, ова во резерва дa си го ставите). Лажам - сушам, оти незнам како да објаснам дека и покрај тоа што ништо не било како што треба, сепак ние денеска плачиме за Југославија. Тоа е друга книга за пишување. Подобро да не мислат истрауматизирани отколку гл…

Што е култура на зависност и доминација

Како и во стариот систем така и во новиот систем не стивнува т.н. „култура на зависност и доминација„. Дали тоа беше централната власт во Белград без нови идеи или новата политичка елита во независна Македонија исто толку уназадена, економскиот раст и развој секогаш зависеше и висеше на конец.


Луѓето сакаат ситуацијата да се промени, но се чувствуваат немоќни како индивидуи.
Овдека се поставува прашањето дали за наше добро треба да се бориме за промена во општесвото или да се промениме ние како личност.



Две гледишта доминираат. Економистите и политичарите викаат дека треба да се сконцентрираме на опшетствените промени, додека пак психијатрите и свештени лица (не тие од МК) кои работат дирекно со личноста сметаат дека треба да работиме на личен развој затоа што, во спротивно нема опшествени промени на подобро.


Тоа е исто како и дилемата: што беше прво, кокошката или јајцето?


Луѓето настојуваме да создадеме подобро општество преку подобрување на општествено-економскиот и политички систем …

Магистер по Наука со заслуги: И тоа бидна - сега што?

И тоа бидна. Магистер по наука со заслуги т.е. научник сум официјално по Развојни науки. Тоа значи сѐ знам за сиромаштија и беда. Каква и глупост да треснам, се важи како ептен да ме бидува и мора „Амин„ на се што ќе кажам :).


Има три нивоа: М-р, М-р со заслуга и М-р со особено постигнување. Значи нешто како осумка му доаѓа. До крајот на студиите не знаев што значат оценките па се бунев на секое, а професорите ми се смееја дека многу драматизирам хе, хе. Е па тоа што се искурназив да пишувам за МК а книга нема тука за МК (оригинални ми се мислите, ама пак морам да ги одбранам дека и друг некој нешто слично смислил) ме чинеше скапо. Од сите оценки, најслаба ми е за Македонија, Тоа кога се прајш паметен и на крај ќе се изглупираш. Излегува дека повеќе знам за Индија од Македонија, затоа што повеќе литература и научно истражување за Индија од Македонија. Основната забелешка ми беше колку треба да си навистина сиромашен за на некој да му падне жал и да преземи нешто на таа тема? Без разли…