Ir al contenido principal

Ми рекоја критички да размислувам, па на сё што прочитав мана му најдов

Како сум се запишувала денеска, како на норма да сум. Можеби претерав ама после ќе ми судите , поглавјето го завршив со многу депресивна реченица. Демек од толку што им било лошо за младите генерации, до ден-денеска сме трауматизирани од лошото искуство.
Ај ве молам, кој од вас е истрауматизиран од Југославија? Многу сум драматична!
Дали не ви е смачено постојано да слушате како некој бара работа како и вие или имате некаде каде да работите. Не ви се работи таму каде што сте или сте затуцани на истото работно место со години и знаете дека нема друго за вас, платата ви е трагична и роботните услови очајни... Секоја следна генерација што иди ги слуша истите приказни за Вас, за другите - и тие очајуваат. Е па тоа ти е траума (не сум психолог, ова во резерва дa си го ставите).
Лажам - сушам, оти незнам како да објаснам дека и покрај тоа што ништо не било како што треба, сепак ние денеска плачиме за Југославија. Тоа е друга книга за пишување. Подобро да не мислат истрауматизирани отколку глупи.
И немојте сега, не нареков никој глуп. Се вели самокритичен.
Накратко, во тогашна Југославија имало група вработени кои ама баш ич не им било галје за тие што не работеле. Си живееле со свој розов свет. Тие, невработените, од страм и страв (да не те сети некој дека Тито не ти е по кеф или недај боже комунизмот не ти чини). Невработените никаде ги немало, а пак со студентите си играле криенка и миженка - сега се вработени ама исто како да се невработени, ама во пракса не биле вработени туку и тие се сметале во вработени итн.
Поновава литература малку поискрена е, потемелна и негативно гледа на образовниот систем во Македонија. Се гледа дека следат странска методологија и дека ова нивното има нешто повеќе смисла.  Ама многу се скражави кога да предложат решенија. Можеби ги чуваат во тајни, не знам.
Ми рекоја критички да размислувам, па на сё што прочитав мана му најдов. Се изнаплукав и на социјализам и на капитализам па не ми остана ништо друго туку да предвидам лоша иднина. Да ми дадеш упатство за употреба, и него ќе му најдам мана, тилку што сум исфрустрирана.
За среќа, на крај единствено што „предвидуваме„ се решенија за проблемот и на тоа работам.
За критичко размислување повелете прочитајте еден од моите дрдорења од пред некое време на таа тема на следниов линк. На заборавајте да вежбате на таа тема секој ден.
Повелете прочитајте и други текстови напишани на оваа тема.


1. About Yugoslavia - a satire of the truth!
2. The state of losers and traitors
3. Essay on International Development for my MSc
4. Магистер по Наука со заслуги: И тоа бидна - сега што?
5. How poor you poor have to be to get some attention?
Message to all the Yugo-nostalgic and EU fanatics
7. Што е култура на зависност и доминација
8.  Update on my survey: Young, bright... but hopeless
итн....
Имам многу напишано. Речиси половина блог ми е за тоа.


Се читаме.

Comentarios

Entradas populares de este blog

Што е култура на зависност и доминација

Како и во стариот систем така и во новиот систем не стивнува т.н. „култура на зависност и доминација„. Дали тоа беше централната власт во Белград без нови идеи или новата политичка елита во независна Македонија исто толку уназадена, економскиот раст и развој секогаш зависеше и висеше на конец.


Луѓето сакаат ситуацијата да се промени, но се чувствуваат немоќни како индивидуи.
Овдека се поставува прашањето дали за наше добро треба да се бориме за промена во општесвото или да се промениме ние како личност.



Две гледишта доминираат. Економистите и политичарите викаат дека треба да се сконцентрираме на опшетствените промени, додека пак психијатрите и свештени лица (не тие од МК) кои работат дирекно со личноста сметаат дека треба да работиме на личен развој затоа што, во спротивно нема опшествени промени на подобро.


Тоа е исто како и дилемата: што беше прво, кокошката или јајцето?


Луѓето настојуваме да создадеме подобро општество преку подобрување на општествено-економскиот и политички систем …

Магистер по Наука со заслуги: И тоа бидна - сега што?

И тоа бидна. Магистер по наука со заслуги т.е. научник сум официјално по Развојни науки. Тоа значи сѐ знам за сиромаштија и беда. Каква и глупост да треснам, се важи како ептен да ме бидува и мора „Амин„ на се што ќе кажам :).


Има три нивоа: М-р, М-р со заслуга и М-р со особено постигнување. Значи нешто како осумка му доаѓа. До крајот на студиите не знаев што значат оценките па се бунев на секое, а професорите ми се смееја дека многу драматизирам хе, хе. Е па тоа што се искурназив да пишувам за МК а книга нема тука за МК (оригинални ми се мислите, ама пак морам да ги одбранам дека и друг некој нешто слично смислил) ме чинеше скапо. Од сите оценки, најслаба ми е за Македонија, Тоа кога се прајш паметен и на крај ќе се изглупираш. Излегува дека повеќе знам за Индија од Македонија, затоа што повеќе литература и научно истражување за Индија од Македонија. Основната забелешка ми беше колку треба да си навистина сиромашен за на некој да му падне жал и да преземи нешто на таа тема? Без разли…