jueves, 2 de junio de 2016

Светски Организации, двојни аршини и непропорционална застапеност

Овие што се мафтаат низ Македонија и ви држат лекции од Европска Унија, Фондот за развој од Обединетите Нации, се сите странци од развиените земји. И не дека се попаметни туку дека се од богати семејства можат да си дозволат скапи универзитети и пракса да работат без пари во седиштата на овие организации и потоа да најдат работа таму или на друго место.
Многу пати сум укажувала на ова дека ние кои сами се финансираме не можиме да си дозволиме да плаќаме да работиме.
Исто така има доста суденти чие студирање е финансирано од фондови на Агенции за Развој што имаат посебни интереси (политички) за развој на тие подрачја.
Со сите напори, материјални и човечки ресурси кои ги фрлаат по Африка и Блискиот Исток чиниш сите проблеми ќе се решат. Но не е така. На крај, застапеноста на вработените од развиените земји е далеку поголема. Се губи врската со реалноста во државата и се предлагаат комични решенија.
Заради оваа и други причини напорот да се решат сите светски проблеми е бизнис како и секој друг. Во некои случаеви остваруваме добивка од економската активност, но во случајот на невладините организации „добивката„ се остварува само доколку има човечки страдања да ја оправдаат нивната „активност„.
Често се критикуваат дека се јавуваат само во ситуации кога најлошото се случило, дека се нетранспаретни како ги трошат средствата или дека не може да се земат одговорни за лошите резултати.
Причината, поради која што сум на студии по Развојни Науки, за потоа да работам во доменот на Меѓународниот развој, е доказ дека верувам во работата што ја работат во невладиниот сектор. Проблемот е што не можам да замижам пред она што е се повеќе очигледно и дека разбирам зошто е така.
И јас сум се прашувала зошто низ Македонија некој друг треба да дојди да ни кажи што да правиме. И тогаш и сега сакам да има поголема застапеност на кадар кој произлегува од земјата на интерес.
Во меѓународен контекст секогаш било така.
Непропорционална застапеност во меѓународните организации е една од основните критики за слабата корист што ја имаат средно развиените и неразвиените земји.
Еве неколку примери.
Седиштето на Светската Трговска Организација е во Женева. Претставниците од неразвиените земји и оние кои како нив не можат да си платат луѓе да ги претставува таму во преговорите или да им плаќа престој е очигледна дури и на страницата на Организацијата. Женева е скап град за живот и многу од нивните членки не можат да си дозволат свои претставници. Помалку развиените земји се непропорционално претсавени во однос на другите, побогатите и заради тоа се често немоќни да влијаат на одлуките кои се носат во корист на Меѓународните компании.
Друг пример е со Светската Организација за Фер Трговија. Верувам во таа идеја. Знам дека во пракса не функционира, но сепак замислата е прекрасна. Да им платиме фер цени на малите земјоделци за одржлив развој а при тоа добиваме висококвалитетни производи е идеал кон кој се работи.
Седиштето на Светската Организација за Фер Трговија во Лондон е во едно од најесклузивните населби во центарот каде се плаќа висока кирија. И не, не е една канцеларија, туку цела зграда која прекрасно изгледа. Додека земјоделците во светот работат за една мизерна заработувачка, овие се распослале на  сред Лондон.
Лично толку бев воодушевена од идејата за Фер Трговија, така што кога еден професор од Универзитетот во Манчестер ми укажа на овој факт се почувствував како идиот.
Ова е доказ дека зад секоја добра идеја се крие банда на бирократи чиј шеф ја загубил врската со останатиот свет и идејата за подобро утре.

 

No hay comentarios:

Publicar un comentario