Ir al contenido principal

Capitalism gone (m)bad: Good intentions don't pay bills

This is how I imagine a decent class in Development Studies where certain things should be explained before we start learning how to make people feel lees miserable while poor (which is not my goal, but it seems everybody else's) Starting with explaining some of the basics. Maybe the rest is as a way to "ease the conscience" with the ex colonies that they used to plunder and destroy in every sense. But as born Macedonian, that would not be the case. Maybe as nationalized Spanish feel irritated that Latin American countries blame Spain for their backwardness. Spain left their lands long before UK did.
Milton Friedman in his "Capitalism and freedom" argues that you cant have both equality and freedom. They come into conflict with each other and one must choose.
Egalitarians defends "taking from some and giving to others". You are not free to have more than you need, its "unjust".
The other side the liberals will see the private charity as a way of using the freedom they themselves promote. Yet, sees the state action as more desired way of fighting poverty as it doesn't interferers with ones freedom to have more and not willing to share with others.
So there is a little shed of light upon charities from two different philosophies.
But as I dislike them this barely explains why. More accurate, I like them but not from the same reason as Western countries do.
I am so against unpaid or/and voluntary work that they seem to promote. Doomed to stay underemployed, still think the arguments offered in regard are numerous but I can find an equal number of contra-arguments.
So, let´s show us a little respect.
NGOs usually depend a great part of the volunteers, some more some less and there are even the ones that does not depend upon any volunteers. Yet, volunteers are there.
My general opinion is better bad paid job than unpaid.
Volunteering is for rich. I would have done it so long ago, but between my current job and studies I cannot afford. I CANNOT AFFORD! I apply anyway, but so far have not been called. Of course I would do it - If I can afford! At least one or two days in a week.
I see it as a great thing to help people (or NGOs and their great idea), but good deeds don't pay the bills.
Adam Smith saw the labour as the only thing that creates value and depends upon the "toil and trouble of acquiring" the commodity.
Since when we decided that Adam Smith was wrong and we can buy a cup of coffee by saying "please" to the shop assistant.
If the NGOs can't afford to hire a staff, the should simply cease to exist. The whole economic reason for existence in a market economy is to make a profit and because your labour creates a value that is competitive on the market. I can't believe that countries examples for a market economy, have a category of people who are sort of employed but don't receive money.
If being poor is capitalism, so is the cease of the activity of the inefficient player in such economy.
We can all see that everyday we are doing a pro bono jobs as I am doing right now nobody pays me to share my knowledge with others through this blog posts. Also we help our parents, help with raising our young siblings or how many times we have helped our neighbour when needed. But, that doesn't count because unpaid is unseen job. 
From my point of view if our job is unpaid menas has no value. We are helping them to raise money to be seen better in front of the donors. That fact seems to mean nothing as our effort to achieve that is unappreciated as it valued as zero. Always.
The gratitude for the job you have done can cover your emotional needs or/and clear your conscience but still you will need the money equivalent for your effort, intelligence and skills and that's why they are hiring you.
One of the research I came upon in the literature was saying that there are certainly tensions between the paid and the unpaid workforce in todays´ NGOs. Such tension would not exist if they just pay everybody a fair share.
Labour costs are the first that company wishes to cut as they come after material cost of production and in case of the NGOs they are the greatest expense of their budget. The problem is that labour force is always on strike.
In the society we need more than just good intentions to help people in need. Not just good intentions but well prepared and motivated staff would make a huge difference . Anyway, when we love the work we do we always tend to give more than we take.
Create value, and the money is there :)

Comentarios

Entradas populares de este blog

Ми рекоја критички да размислувам, па на сё што прочитав мана му најдов

Како сум се запишувала денеска, како на норма да сум. Можеби претерав ама после ќе ми судите , поглавјето го завршив со многу депресивна реченица. Демек од толку што им било лошо за младите генерации, до ден-денеска сме трауматизирани од лошото искуство. Ај ве молам, кој од вас е истрауматизиран од Југославија? Многу сум драматична! Дали не ви е смачено постојано да слушате како некој бара работа како и вие или имате некаде каде да работите. Не ви се работи таму каде што сте или сте затуцани на истото работно место со години и знаете дека нема друго за вас, платата ви е трагична и роботните услови очајни... Секоја следна генерација што иди ги слуша истите приказни за Вас, за другите - и тие очајуваат. Е па тоа ти е траума (не сум психолог, ова во резерва дa си го ставите). Лажам - сушам, оти незнам како да објаснам дека и покрај тоа што ништо не било како што треба, сепак ние денеска плачиме за Југославија. Тоа е друга книга за пишување. Подобро да не мислат истрауматизирани отколку гл…

Магистер по Наука со заслуги: И тоа бидна - сега што?

И тоа бидна. Магистер по наука со заслуги т.е. научник сум официјално по Развојни науки. Тоа значи сѐ знам за сиромаштија и беда. Каква и глупост да треснам, се важи како ептен да ме бидува и мора „Амин„ на се што ќе кажам :).


Има три нивоа: М-р, М-р со заслуга и М-р со особено постигнување. Значи нешто како осумка му доаѓа. До крајот на студиите не знаев што значат оценките па се бунев на секое, а професорите ми се смееја дека многу драматизирам хе, хе. Е па тоа што се искурназив да пишувам за МК а книга нема тука за МК (оригинални ми се мислите, ама пак морам да ги одбранам дека и друг некој нешто слично смислил) ме чинеше скапо. Од сите оценки, најслаба ми е за Македонија, Тоа кога се прајш паметен и на крај ќе се изглупираш. Излегува дека повеќе знам за Индија од Македонија, затоа што повеќе литература и научно истражување за Индија од Македонија. Основната забелешка ми беше колку треба да си навистина сиромашен за на некој да му падне жал и да преземи нешто на таа тема? Без разли…

Што е култура на зависност и доминација

Како и во стариот систем така и во новиот систем не стивнува т.н. „култура на зависност и доминација„. Дали тоа беше централната власт во Белград без нови идеи или новата политичка елита во независна Македонија исто толку уназадена, економскиот раст и развој секогаш зависеше и висеше на конец.


Луѓето сакаат ситуацијата да се промени, но се чувствуваат немоќни како индивидуи.
Овдека се поставува прашањето дали за наше добро треба да се бориме за промена во општесвото или да се промениме ние како личност.



Две гледишта доминираат. Економистите и политичарите викаат дека треба да се сконцентрираме на опшетствените промени, додека пак психијатрите и свештени лица (не тие од МК) кои работат дирекно со личноста сметаат дека треба да работиме на личен развој затоа што, во спротивно нема опшествени промени на подобро.


Тоа е исто како и дилемата: што беше прво, кокошката или јајцето?


Луѓето настојуваме да создадеме подобро општество преку подобрување на општествено-економскиот и политички систем …