Ir al contenido principal

Las multinacionales y la miseria - ¿Qué fue lo primero?

El miedo y el desconcierto cuando algo no se conoce puede llegar a destruir la oportunidad que existe. Como ha dicho Paul Krugman​, la miseria ya estaba cuando llegaron las multinacionales solo que ahora son menos pobres. Si hay tanta competencia para fabricar en el tercer mundo, subirá la demanda de mano de obra barata. Se abren cada vez menos fabricas de estas que compiten para atraer más gente para cubrir puestos de trabajo. Hasta en el tercer mundo están libres a decidir si quieren ir a trabajar y dónde.

Según Paul Krugman, mejor algún trabajo que ninguno. Desde allí se puede ya empezar ir mejorando a los condiciones de trabajo. Si no hay puestos de trabajo, no se puede mejorar algo que no existe.

Y allí es donde entra en juego la International Labour Organization (ILO)​ para imponer a los países a respetar condiciones mínimos de trabajo y remuneración.



Y sí las fabricas textiles ofrezcan cada vez peores condiciones de trabajo, es porqué quieren  y nada los impide. Si vas a trabajar en una fabrica textil tercermundista, Amancio Ortega no te va a hacer la entrevista, sino un compatriota tuyo que se va a aprovechar de tu confianza.  Y exactamente ése es la persona que luego negocia los condiciones con Amancio y Co. a tu costa. Los que carezcan de moral y conciencia son nuestros compatriotas. Esa es la sociedad que tiene que trabajar para imponer unos valores de mutuo respeto y empatía.

El trabajo es mucho más que un sueldo, un numero de unidades monetarias. Te enseña de la dura que es la vida y te capacita para mejorar.

Los únicos perjudicados de cada empresa que sube las ventas y gana mercado son las otras que la siguen por detrás - la competencia.

Además, tengo la corazonada que siempre cuando se habla mal para una empresa detrás de esas malas lenguas suele ser otra multinacional. Cada vez que los marxistas hablan sobre el tema hacen un favor al capitalismo malo.

Con que Amancio Ortega y Co. cuide de sus empleados que su empresa contrata y no perjudique directamente a la naturaleza que es de todos, me vale y me sobra. Y si eso lo hace o no, es otra tema por discutir.

A continuación pongo los enlaces de los artículos que me inspiraron a "estallar" sobre el tema:

1. In Praise of Cheap Labor - Paul Krugman
2. El buen trabajo de Amancio Ortega - Miguel Ors Villarejo
3. Inditex: ¡Bienvenido a Macedonia! - Biljana Veljanoska

Comentarios

Entradas populares de este blog

Ми рекоја критички да размислувам, па на сё што прочитав мана му најдов

Како сум се запишувала денеска, како на норма да сум. Можеби претерав ама после ќе ми судите , поглавјето го завршив со многу депресивна реченица. Демек од толку што им било лошо за младите генерации, до ден-денеска сме трауматизирани од лошото искуство. Ај ве молам, кој од вас е истрауматизиран од Југославија? Многу сум драматична! Дали не ви е смачено постојано да слушате како некој бара работа како и вие или имате некаде каде да работите. Не ви се работи таму каде што сте или сте затуцани на истото работно место со години и знаете дека нема друго за вас, платата ви е трагична и роботните услови очајни... Секоја следна генерација што иди ги слуша истите приказни за Вас, за другите - и тие очајуваат. Е па тоа ти е траума (не сум психолог, ова во резерва дa си го ставите). Лажам - сушам, оти незнам како да објаснам дека и покрај тоа што ништо не било како што треба, сепак ние денеска плачиме за Југославија. Тоа е друга книга за пишување. Подобро да не мислат истрауматизирани отколку гл…

Што е култура на зависност и доминација

Како и во стариот систем така и во новиот систем не стивнува т.н. „култура на зависност и доминација„. Дали тоа беше централната власт во Белград без нови идеи или новата политичка елита во независна Македонија исто толку уназадена, економскиот раст и развој секогаш зависеше и висеше на конец.


Луѓето сакаат ситуацијата да се промени, но се чувствуваат немоќни како индивидуи.
Овдека се поставува прашањето дали за наше добро треба да се бориме за промена во општесвото или да се промениме ние како личност.



Две гледишта доминираат. Економистите и политичарите викаат дека треба да се сконцентрираме на опшетствените промени, додека пак психијатрите и свештени лица (не тие од МК) кои работат дирекно со личноста сметаат дека треба да работиме на личен развој затоа што, во спротивно нема опшествени промени на подобро.


Тоа е исто како и дилемата: што беше прво, кокошката или јајцето?


Луѓето настојуваме да создадеме подобро општество преку подобрување на општествено-економскиот и политички систем …

Магистер по Наука со заслуги: И тоа бидна - сега што?

И тоа бидна. Магистер по наука со заслуги т.е. научник сум официјално по Развојни науки. Тоа значи сѐ знам за сиромаштија и беда. Каква и глупост да треснам, се важи како ептен да ме бидува и мора „Амин„ на се што ќе кажам :).


Има три нивоа: М-р, М-р со заслуга и М-р со особено постигнување. Значи нешто како осумка му доаѓа. До крајот на студиите не знаев што значат оценките па се бунев на секое, а професорите ми се смееја дека многу драматизирам хе, хе. Е па тоа што се искурназив да пишувам за МК а книга нема тука за МК (оригинални ми се мислите, ама пак морам да ги одбранам дека и друг некој нешто слично смислил) ме чинеше скапо. Од сите оценки, најслаба ми е за Македонија, Тоа кога се прајш паметен и на крај ќе се изглупираш. Излегува дека повеќе знам за Индија од Македонија, затоа што повеќе литература и научно истражување за Индија од Македонија. Основната забелешка ми беше колку треба да си навистина сиромашен за на некој да му падне жал и да преземи нешто на таа тема? Без разли…